Ben en son güvenimi, beni yarı yolda bırakanlarda bıraktım.Tahammülsüzüm... Eyvallahım yok kimselere .Samimiyetler sahte geliyor artık. Ne insanlara ; nede insan görünümlü olanlara inanmıyorum... BAKIYORUM... GÖRÜYORUM.. GÜLÜYORUM... GEÇiYORUM...

Susmayı öğrendim çok konuşanlardan... Alçak gönüllü olmanın erdemini tattım çok bilmişlere inat.. Gerçekten bilenlerin az konuştuğuna şahit oldum sessizce...
Her yaşananın sadece bir deneyim olduğunu kavradım.. Değmeyenlere çok anlam yüklemenin ruhuma verdiği zararı keşvettim.. Kendim olmayı seçtim başkalarından alınmış parçalardan oluşmayı değil.. kendi hayatlarını yönetemeyenlerin diğer hayatlara müdahelelerine güldüm sadece. Kokuşmuş zihniyetlerin yalan gülümsemelerin içinde yer almaktansa uzaktan onlara seyirci kalıp İNSANLIĞIMI korumayı öğrendim.. Varlığımı hakedenleri hayatıma dahil etmeyi haketmeyenlere HOŞÇAKAL demeyi,
Bu uzun yolda yalnız ama başım dik yürümeyi öğrendim !...

Sadece çocukken uyanıksındır bunu bil. Her şeyin farkındasındır, her sese dönüp bakarsın. Büyümek; uyumak ve unutmak gibidir.. Ve büyüklerin dediği gibi: uyuman gerekli büyümen için... Sağır ediyorsa sessizlik ve kör ediyorsa aydınlık, sadece sana görünen ve kimseleri inandıramadığın bir hayalet gibi yanı başında oturuyorsa yalnızlık, bu gece.. Hep aynı saatte kapını çalan bir düşman gibi bekliyorsa seni ve canına kastedecek bir kılıç gibi sallanıyorsa tepende, unutabilmek için hepsini biraz uyu...   ''ZAKKUM''